پيشرفت هاي تكنولوژيك نقش بسيار مهمي در تحولات مناطق شهري دارد. تجربه نامطلوب طراحي در زمينه معلولين، تغييرات اساسي در ساختار فضايي و كالبدي شهرها را طلب مي كند. حضور ارتباطي سهل و آسان در داخل فضاهاي معماري و شبكه هاي حمل و نقل شهري ي ارزش وصف ناشدني است كه بيانگر مبارزه انسان در طراحي جهت موفقيت در فضاهاي معماري د شهرسازي جهت معلولين است. لذا برنامه ريزي جهت مناسب سازي شبكه هاي حمل و نقل شهري … و نقش سازمان هاي دولتي و خصوصي يك فرايند پوينده و گوياست. به منظور حركت در اين راستا، بايستي نقاط ضعف و قوت را از هم باز شناخت و مورد نقد و بررسي قرار داد. لذا بايستي با مطالعه وضع موجود شهر و بررسي هاي اقتصادي و تاسيساتي و پژوهش در محيط آن و همين طور مطالعه در معماري و مسكن هرهاف مطالعه و بررسي پيگيري روشهاي موثر در يك پروسه كوتاه مدت و شناسايي و جمع آوري و طبقه بندي كارشناسانه و تخصص در چهارچوب وظيفه و… قابليت اجرايي آن را بررسي كرد.
در اين مقاله با مطالعه اين موضوعات، تمام اجزاء و عواملي را كه در بهبود وضعيت، جهت مناسب سازي معلولين در شهرها تاثير دارد با دقت بررسي نموده و راه حل هاي جديد در اين زمينه و نحوه همكاري هاي سازمان هاي دولتي و خصوصي جهت برنامه ريزي آينده آن مطرح خواهد شد.
طراحي شهري جهت مناسب سازي معلولين براي آينده جز با تلاش و خلاقيت ميسر نمي شود و تنها در اين صورت است كه مي توان موفق بود.

انسان ها روزگاري دور يك جا نشيني را تجربه كردند و آن گاه دانستند ناگريزند آنچه را براي سكونت مي آفرينند كنار هم بگذارند، از ميان آنها بگذرند و در آن حضور يابند.
شهر آن هنگام كه دروجود عامل هاي شهري (آنهايي كه شهر بدون آنها زنده نخواهد بود) شكل گيرد براي ادامه حيات ناگريز است بداند كه بايد همواره پويا باشد و در تعادل، آنچه كه ويژگي هاي پويايي و در تعامل بودن را به آنها نسبت مي دهيم همان فعاليت هاي شهري هستند كه براي در تحركت و تعادل بودن بايد منظم و مرتبط باشند. از آنجا كه اين فعاليت ها در فضاهاي شهري اتفاق مي افتند. گذرها، خيابان ها و ميدان ها تعريف كننده ساختار اصلي شهر خواهد بود چرا كه براي ساكنان شهر، تجربه يك فضاي شهري بيش از ديگر فضاها در گذرها، پياده روها و ميدان هاي و پارك ها اتفاق مي افتد.
اگر فضاي شهري را مجموعه اي از چيزهاي عيني (اجزاي شهري) و محتواهاي كيفي (مفاهيم) بدانيم، مفاهيمي به ميان مي آيند كه همه آنها در موفقيت يك فضاي شهري سهم بسزايي دارند. وقتي از يك پياده راه در كنار خيابان مي گذريم، در پي آنيم بدانيم كه آيا مكاني كه در حالت تجربه پيوسته آن هستيم واجد هويتي با روح، پر تحرك، پويا و صميمي است يا اين هويت خاطره انگيز خواهد بود؟
اگر به گفته برنارد چومي، بپذيريم كه معماري به طور كلي با سه آيتم فضا، حادثه و حركت توسط انسان حلق مي شود، مي توان اين ايد ه را بيان داشت كه فضاهاي معماري بدون ايجاد روباط اجتماعي و كاربري هاي انساني، به هيچ روي به درستي شكل نميگيرند، در اينميان پارك ها به عنوان فضاهايي از شهر كه مي توانند گرد آورنده طبقات مختلف جامعه باشند، اهميت ويژه اي مي يايند. گردهمايي طبقات مختلف جامعه در پارك، مي تواند در ايجاد تعاملات فرهنگي و تعديل جامعه مثمرثمر واقع شود.
موارد گفته شده، مي تواند به شكل استانداردهاي كلي در فضاي شهري مورد استفاده قرار گيرد كه در واقع اين استانداردها به شرايط اقتصادي، مسائل اجرايي، زماني و رعايت مسائل فرهنگي و شرايط فيزيكي افراد توجه دارد.
در اين ميان ابتكار اجتماعي طراحان لنداسكيپ و طراحان شهري و درايت آنان در به كارگيري صحيح اين فضاها در مناطق مختلف شهر، بسيار حائز اهميت است.
دراين نوشتار تلاش بر اين خواهد بود تا رابطه بين طراحان، پارك ها و اجتماعات بشري مورد بررسي قرار گيرد و تعامل بين اين سه نمايانده شود. در اين ميان نقش فضا ، حادثه و حركت در ايجاد پارك ها و در نتيجه ايجاذ لذت و آرامش در جامعه به روشني بيان ميگردد.
در اين مقاله سعي بر آن است با ارائه الگوهاي عملي و عيني، بحث روشن تر گردد.

ارزش حيات: انسان در اين جهان گويي دائم بايد درگير اشياء بيرون از خود باشد. اشيايي كه همچون زنجيري بر پاي آدمي سنگيني مي كند ومانع از حركت وي به سوي مبدا اعلي مي شوند. انسان از ابتداي هبوط تاكنون مي دانسته كه از اصل خود جدا افتاده است. بنابراين بايد چاره اي مي انديشيد تا همانگونه كه قوس نزول را طي كرد و به اسفل السافلين در افتاد، باز به طريقي قوس صعود را بپيمايد و به اعلي عليين برسد. انسان چاره را در آن ديد كه در عين حالي كه اسير ظواهر و اشياست، از اين ظواهر بهره گير و راه خود را به سوي بالا هموار سازد.
در مبلمان شهري به دنبال چه هستيم؟ هدف در طراحي مبلمان شهري چيست؟ در اينجا براي آنكه وارد بحث شويم، مطلب را با جمله اي به نقل از دكتر سيد حسين نصر از قول افلاطون شروع مي كنم: عالم، عالم مثل است، هرچه مثل متعالي داشته باشيم، افرادي كه درميان اين مثل متعالي زندگي مي كنند داراي روح متعالي تري مي شوند.
هر مكان موجود در شهر به تناسب نوع سير كولاسيوني كه در فضاي طاراف خود به وجود مي آورد، شخصيت و فرهنگ مخاطبان و بالاخره تاثيرات حسي ناشي از عملكرد خود هاله اي نامرئي پيرامون خود منتشر مي كند. اين هاله نسبت به هر مكان خاص منحصر به فرد است و هيچ دو مكاني متفاوتي نمي توانند هاله هايي شبيه به هم داشته باشند. به عنوان مثال، هاله اي كه يك مبلمان در اطراف خود منتشر مي كند، به هيچ وجه قابل مقايسه با هاله حاشيه موزه هنرهاي معاصر نيست. اما مسلما فضاي هاله عنصري موجب ارزش هاي متفاوتي در خود و اطراف خود خواهد داشت.
وقتي در مبلمان شهري صحبت از ارزش مي شود، مباحثي مثل ارزش اقتصادي، ارزش هزينه اي، ارزش كاربردي در ابتداي امر به ذهن خطور مي كند. اما نكته اي كه هست مسلما مباحث و نكات بسيار ارزشمند تر و در عين حال زيباتر نسبت به موارد ياد شده است كه در مبلمان امروزي ما كاملاً به فراموشي سپرده شده است.
مسلم است كه در طراحي مبلمان شهري موجود تنها به موضوع كاربرد صرف توجه شده است. با اين همه در اين بخش نيز بسيار ضعيف عمل شده است. به عبارتي ديگر، در بخش ارزشي كه تنها نگاه به جنبه عملكرد دارد، فقط رضايتمندي استفاده گر در حد استفاده صرف از مبلمان مطرح است. همان طور كه يك محصول در اطراف خود با ايجاد هاله، تاثيرات متفاوتي را بر استفاده كنندگان، عابران، رانندگان و … خواهد گذاشت. لذا توجه به جنبه هاي ديگر ارزشي در طراحي مبلمان شهري امروز الزامي است.
بنا بر شواهد و قرائن، طراحي امروز بيشتر به سوي مفاهيم معناشناسانه پيش مي رود. اما نكته مورد توجه اين است كه در فرهنگ ايراني – اسلامي از دير زمان به اين موضوع توجه شاياني شده است. با نگاهي به تاريخچه هنر اسلامي و مخصوصات هنر معماري كاملاً مشهود است كه موضوع اصلي در آن بحث ارزش هاي انساني در طراحي است، يعني در موارد متفاوتي كه به طور نمونه سپس ذكر خواهد شد، همه مي خواهند انسان را انسان كنند. البته بديهي است كه نوهع انساني كه در اينجا مطرح است با نوع نگاه غربي به آن متفاوت است. نگاه هنر اسلامي، نگاه مردم شناسانه يا آنتروپولوژيستي و نگاه انسان گرايانه يا اومانيستي نيست، بلكه انسان را از منظر خدامي نگرد.
طراحي امروز و به خصوص طراحي مبلمان شهري، بيش از پيش از تفكر خداباورانه يا تئيسم خارج و به سوي خداشناسي طبيعي يا دئيسم حركت كرده است. دئيسمي كه در آينده نه چندان دور به الحاد يا آتئيسم منجر خواهد شد. نتيجه اينكه، ديگر نمي توان در چنين فضايي روحي را متعالي كرد.
پرسش اين است كه كدام يك از موارد بالا را ما تا به حال حداقل در يكي از مظاهر مبلمان شهري ديده ايم آيا شده است كه وقتي در پياده رو قدم مي زنيم حداقل رايجه حيات را استشمام كنيم؟ جايگاه پرندگان در اي ميان كجاست؟ شايد زماني پياده روهايي داشته باشيم كه در نهرهاي كنارآن ماهيان قرمز شناور باشند، اي بسا روزهايي را شاهد باشيم كه صداي آب را به راحتي بشنويم. آيا مي توان انتظارروزي را داشت كه در نهرهاي كنار پياده رو، شاهد مظاهر حيات بخش باشيم؟